Writersblock
Ik heb wederom een writersblock.
Ik kan het niet helpen.
Soms zit mijn hoofd zo vol dat ik mijn gedachten er niet uit krijg.
En soms is mijn hoofd zo blanco dat ik niets te vertellen heb.
Ik lijk wel gek.
Of op zijn minst labiel.
Toch kan ik wel om mezelf lachen.
En hard ook.
Heel hard.
En ondertussen kijk ik om me heen of er iemand meelacht.
Dat gebeurt niet altijd.
En dan laat ik mijn lach langzaam afsterven.
Je kent dat wel, met zo’n zucht aan het eind.
Zo’n muzikale zucht, van hoog naar laag.
Dat doe ik ook vaak met mijn zoon van vijf.
En dan liggen we helemaal in een deuk.
Dat kan dus ook.
Eerst zuchten en dan lachen.
Wat zit het leven toch raar in elkaar.
Mm, ik denk dat ik een bad nodig heb.
Dit gaat nergens heen en over.
Morgen vast meer zinnigs te vertellen.
Comments: