Waar
Het lijkt wel of we voortdurend bezig zijn van de ene fase over te gaan in de andere, waarbij we telkens iets winnen en verliezen: een mens, een plek, wat dan ook.
Al die doorgangen beleef je in een sfeer waarin je voortdurend dreigt onder te gaan in ressentiment, woede en het gevoel aan de kant gezet te zijn. Door alles wat je verliest, word je er voortdurend aan herinnerd dat niet alles volmaakt is of steeds zo gebeurt als jij had verwacht.
Je had misschien gehoopt dat bepaalde gebeurtenissen niet zo pijnlijk zouden zijn, terwijl ze dat wel waren. Je had van bepaalde relaties iets verwacht wat er nooit uit is gekomen. Je merkt hoe gedesillusioneerd je bent door onherroepelijke verliezen in je persoonlijk leven: je gezondheid, je geliefde, je werk, je hoop, je dromen.
Leven is verliezen, eindeloos verliezen. En bij ieder verlies moeten er keuzes worden gemaakt. Je kunt ervoor kiezen om elk verlies te beleven als een doorgang naar woede, verwijten, haat, depressie en ressentiment.
Of je kunt ervoor kiezen om een verlies te beleven als een doorgang naar iets wat nieuw is, ruimer en dieper. De vraag is niet hoe je een verlies kunt vermijden, ervoor kunt zorgen dat het niet gebeurt, maar hoe je ervoor kunt kiezen het een doorgang te laten zijn, een exodus naar meer leven en vrijheid.
Uit Pelgrimage van Henri Nouwen
Comments: