Op is op
Nog even over het sinterklaasfeest. Ik heb weer gezondigd. De chocoladeletter van Luuk bleek in mijn mond te passen en hij smaakte heerlijk. Ik dacht dat hij het toch niet door zou hebben, aangezien hij zich helemaal misselijk had gesnoept aan de chocomunten.
Het tegendeel blijkt waar. Elke dag vraagt hij of hij zijn chocoladeletter mag. De eerste keer dat hij het vroeg – vroeg in de morgen op 6 december – probeerde ik me er nog vanaf te maken met een smoesje, dat ik hem even moest zoeken. Maar daarna kon ik niet anders dan eerlijk zijn. Zenuwachtig lachend zei ik dat ik hem opgegeten had omdat ik dacht dat ie van mij was, de letter L you know..toch nog een beetje liegen…
Hij geloofde me niet. Nu vraagt hij nog steeds om de letter en elke keer zeg ik dat ik hem opgegeten heb en dat hij een nieuwe krijgt (waar moet ik die nou weer vandaan halen). Hij gelooft me nog steeds niet.
Best lief dat dat kind nog zo’n vertrouwen in me heeft dat hij denkt dat ik dat nooit zou doen.
Luuk oh Luuk, je moest eens weten. Hij vermorzelt me als de waarheid doordringt.
Ontaard, dat ben ik.
Comments: