Ode aan mijn moeder
Dit is een ode aan mijn moeder die Maria heet. Vroeger, in de jaren 70, noemde iedereen haar Ria of tante Ria. En opeens, vanuit het niets, besloot Ria om zichzelf gewoon weer Maria te noemen. Zeg nou zelf, Maria klinkt toch veel mooier, heiliger en jonger?
Mijn moeder kan maar drie akkoorden spelen op de gitaar, in hetzelfde ritme, en toch kan ze elk liedje spelen. Ze moet dan wel meezingen om het enigszins herkenbaar te maken, maar toch. Het is een gave.
Mijn moeder geeft de meest bizarre gezondheidsadviezen die je maar kan bedenken, en het grappige is dat ze heilig overtuigd is van de werking ervan. Die adviezen zijn meestal terug te brengen tot de eerste en belangrijkste: neem een glas water.
Mijn moeder praat graag en heel veel. Soms blijft ze praten terwijl er niemand meer luistert. Soms begint ze weer over het onderwerp dat we een kwartier eerder al afgesloten hadden, want ze had er toch nog iets over te zeggen.
Mijn vader moet altijd, ik zeg atlijd, om haar lachen. Wat ze ook doet, hij ligt te schuddebuiken op de bank. Da’s toch heerlijk, zo’n huwelijk?!
Mamsie, je bent fantastisch!
Comments: