Ode aan Esther
Esther is mijn zusje. Ze is lief.
Esther was vroeger nog liever. Op haar vijfde had ze bovenbenen als een profvoetballer en haren als een engeltje.
Als we om haar lachten, ging ze huilen. Als we na het eten aan tafel eindigden met het liedje: ‘Vader wij danken U, Vader wij danken U, Hemelse Vader wij danken U’, ging ze huilen. Als we ‘Michael row the boat ashore’ zongen, ging ze huilen.
Nu huilt ze alleen nog als ze heel hard moet lachen. En Esther moet heel vaak heel hard lachen. Het meeste om haarzelf. Ze ligt helemaal in een deuk als ze alleen in de auto expres heel hard en zo vals mogelijk meezingt met een liedje. Of als ze de mailtjes terugleest die ze allemaal verzonden heeft. Of als ze in een lenige bui haar lichaam in onmogelijke bochten wringt, haar orientatie totaal kwijtraakt en uiteindelijk met haar hoofd tegen een muur aanknalt.
Maar dat is goed, lachen om jezelf. Dan hou je van jezelf! En als je om jezelf kan lachen, heb je altijd wat te lachen, want je bent er altijd bij.
Dit is een ode aan Esther, mijn jongste zusje, die altijd huilt als ze lacht.
Comments:
Es []
vr jan 19, 17:04 #
Hihi! That’s me!!!!
nelleke []
ma jan 22, 22:40 #
ik vin ‘r ook zo’n schatje! toch ook wel een beetje mijn kleine knuffel-zussie….