Kompjoeter
“Mam, Lana zegt kompjoeter, maar dat is fout.”
“Oh, wat moet het dan zijn?”
“Komputer.”
“Mm, nee je zit ernaast, het is echt kompjoeter.”
“Dat zeg ik toch?!”
“Zeg het nog eens een keer?”
“Komputer.”
“Nee, dat is echt fout. Het moet echt kompjoeter zijn.”
“Mm.”
“Jahaa, dat is fout, FOUT, FOUT!!!!!!” zei ik hysterisch schreeuwend. Voor de grap dan natuurlijk, ik ken mijn zoon en hij houdt van hysterie.
En ja hoor, de grap kwam over, sloeg aan, en sloeg in als een bom. Een hysterische lach volgde van zijn kant. Ik deed vrolijk mee. En als je eenmaal hysterisch lacht, kan je niet meer stoppen en is alles grappig.
Alles wat ik daarna zei, was weer een hysterische lach waard. Ik voelde me zowaar een echt leuk mens. Dat gaf me best een lekker gevoel. Toch fijn als je kinderen je nog grappig vinden.
Comments: