Kom maar binnen met je knecht
Er staan twee schoentjes bij de open haard. In een ervan zit een krant. De reden daarvoor is onduidelijk. “Dat heb ik vorig jaar ook gedaan.” Ach, de mens is een gewoontedier.
De verwachtingen zijn hooggespannen. Ik hoor woorden als X-box en Playstation. “Nee, dat is echt te duur. Sinterklaas heeft niet zoveel geld”, zeg ik teder glimlachend. “Tss, Sinterklaas bestaat niet eens!”, is het brute antwoord. Kortom, hun hoop is dus op mij gevestigd. Wat zullen ze balen.
Sinterklaas is leuk. Mijn vader speelde altijd voor Sinterklaas bij ons thuis. Als we helemaal geinstalleerd zaten te wachten op de komst van de heilige, moest pa opeens even weg, naar zijn werk ofzo, heel vaag. Dan werd er hard op de deur gebonsd en stonden de jute zakken voor de deur.
En dan kwam Sinterklaas binnen. Met mijn vaders schoenen aan en het kookboek van mijn moeder in de hand. En als hij dan ging zitten, schoof zijn jurk wat omhoog en zag je twee broekspijpen tevoorschijn komen. En we speelden allemaal het spel mee.
Oh heerlijk, ik hou van Sinterklaas, want Sinterklaas, dat is mijn vader!
Comments: