Jeugd-trauma's
Een lelijke, schotse rok met een speld op links. Dat gruwelding, en dan droeg ik er ook nog witgehaakte kniekousen onder. Je kan een kind veel wijsmaken, maar zelfs ik wist dat ik voor paal liep.
Onooglijke, donkerblauwe, lompe, orthopedische schoenen van Pinocchio. Wil ik niet meer woorden over vuilmaken, ik heb gehuild van ellende.
Een pluizige, roze skibroek ‘voor erbij’ zoals mijn moeder dat altijd zo leuk uitdrukte. Mijn halve garderobe bestond uit kleren ‘voor erbij’ en de andere helft had ik zelf uitgekozen wat misschien nog wel erger was. Zo kocht ik eens een witte overhemdblouse met allerlei frisblikjes erop, in allerlei kleuren, en in allerlei vormen.
Een door ‘Bril 58’ aangemeten bril, maat ‘bij’ in roze met wit met getinte glazen. “Da’s echt in hoor!” Ik hoor het de mevrouw nog zeggen. En dat met mijn kleine hoofd, de foto volgt asap, kan je lachen.
Mam, ik heb het overleefd. Voel je niet schuldig. Ik heb er niets aan overgehouden, sterker nog, ik zie er op dit moment niet veel anders uit.
Ik draag mijn 6 jaar oude bril, grijze joggingbroek met uitgezakt achterwerk en laplandische sloffen met een pompoentje eraan. Hoe leuk!
Conclusie: tijden veranderen, maar de mens blijft hetzelfde.
Zei de filosoof.
Comments: