Ik zie ik zie...
...niks. Ik ben bijziend. En niet zo’n klein beetje ook. Bij elke controle doen mijn ogen weer een stapje achteruit. Ik heb onwillige ogen.
De opticien is onverbiddelijk: “Rechts -11 en…”. Ik krijg een blackout, een inzinking. Mijn hemel, zie ik mezelf straks nog wel staan? “...en links -7.5”. Tranen wellen op in mijn wazige ogen, wat het geheel nog waziger maakt. “Hoe lang hebben ze nog, ik moet het weten”, klinkt mijn door emotie bevangen stem.
“Heb je wel eens aan laseren gedacht?”, vraagt de brillenman geduldig. Wel eens aan gedacht ja, maar toen ik de beelden zag waarbij het hoornvlies losgesneden wordt en omhooggeklapt, krabbelde ik terug. Ik ben bang voor laseren, en mijn bankrekening ziet het ook niet zo zitten.
Ondertussen druppelt de brillenman wat fluor in mijn ogen om de pasvorm van mijn lenzen te meten, wat de hele wereld gelukkig iets zonniger maakt. Ik zie alles geel. “Als je je neus snuit, moet je wel een zakdoekje gebruiken, want de fluor kan uit je neus komen”, is de laatste tip die ik meekrijg. Right!
Maar niet getreurd, bijziend zijn heeft ook zijn voordelen. Rimpeltjes en pukkels zijn minder zichtbaar voor het blote oog.
Als ik mensen niet wil groeten, heb ik altijd het excuus dat ik ze niet zag (dat doe ik natuurlijk nooit, want ik groet graag, maar stel…). En door mijn meestal vage en wezenloze blik kan ik er ook wel vertederend uitzien.
Conclusie: ik ben blij dat ik zie, ook al is het maar voor 60 %. De overige 40 % wordt ruim gecompenseerd door mijn uitermate gevoelige reukorgaan. Ik ruik werkelijk alles, wat niet altijd voordelen heeft, maar dat is een ander verhaal.
Ter afsluiting zou ik willen zeggen: see you, maar dat is natuurlijk maar de vraag…
Comments:
Marianne []
wo okt 11, 19:35 #
Je ogen op -11 en -7, maar je humor en relativeringsvermogen op +100 !! En uh, ik kan Balto altijd nog opleiden tot waziggeleidenhond. Voor een koekje doet ie veel…