Scheurbuik
“Mam, als een baby geboren wordt, scheurt je buik dan helemaal open?”
“Nee, je buik gaat niet open, hij komt hieruit”, en ik wijs met mijn vinger naar down under.
Er zijn subtielere manieren om dit te vertellen, I know, maar soms overvalt het moment je. En daar zit je dan. Mijn man kijkt me hoofdschuddend aan. Hele grote ogen staren me compleet verbouwereerd aan. “Uit je pietie?”, fluistert hij heel zacht. “Ja, uit je pietie”, zeg ik heel luchtig, hopend dat de kous daarmee af is.
Hij denkt even na en dan verschijnt er een dikke glimlach op zijn gezicht. “Neeee, dat kan niet! Moet je dan ook plassen?”
Ik krijg een flashback en zie een infuus, dokters en luiers. Ik wil hier niet over praten. Niet nu. Ik ben niet voorbereid op dit soort anatomische gesprekken. En ik heb er ook geen zin in.
“Nee”, zeg ik, terwijl mijn blik bewust afdwaalt naar de muur. Het helpt, het gesprek stopt. Loopt dood. Gaat geen kant op. Hij staat op en gaat weer spelen.
Nog even uitstel.
Comments:
Colinda []
vr jan 12, 11:36 #
Geweldig dit soort dingen…