Dagboekfragment 1994
In het jaar 1994 heb ik een heel hardcover schrift volgeschreven met alle ins & outs van mijn leven. Ik was in die tijd nogal, laten we zeggen, desperate op zoek naar de liefde van mijn leven. Bovendien had ik de neiging om het leven wat somber in te zien, en dat is een understatement. Mijn stemmingen wisselden dan ook per dag en vaker nog per uur. Ik zat in een postpuberale identiteitscrisis. Oké dan, hier komt het.
“Goed, verder weinig meer. Niet verliefd, toch niet, al zou ik het graag willen. Stel dat ik mijn ideale man in Canada ontmoet, stel! Ik ga er eerlijk gezegd niet van uit, ik geloof eigenlijk niet meer in sprookjes en al helemaal niet in buitenlandse sprookjes.
Ik kan het me gewoon niet meer voorstellen dat er iemand verliefd op mij kan worden. En dan natuurlijk niet zomaar iemand, wel iemand waar ik ook absoluut stuk van ben. Dat lijkt me nou echt iets onmogelijks. Ik zie het dan ook voorlopig (lees: nooit) niet gebeuren.
Jammer, ik had het graag nog meegemaakt. Maar ja, soms is het leven niet precies hoe je het zou willen hebben. Soms erg oneerlijk, vind ik. Iedereen trouwt maar en ik ben geboren om alleen te blijven, wat ik absoluut niet wil, ik zou gek worden. Ik word nu al gek.”
En dan te bedenken dat ik pas 21 was. Herkenning of was alleen ik gek?
Comments: