About "people"
Ode aan mijn moeder
Dit is een ode aan mijn moeder die Maria heet. Vroeger, in de jaren 70, noemde iedereen haar Ria of tante Ria. En opeens, vanuit het niets, besloot Ria om zichzelf gewoon weer Maria te noemen. Zeg nou zelf, Maria klinkt toch veel mooier, heiliger en jonger?
Mijn moeder kan maar drie akkoorden spelen op de gitaar, in hetzelfde ritme, en toch kan ze elk liedje spelen. Ze moet dan wel meezingen om het enigszins herkenbaar te maken, maar toch. Het is een gave.
Mijn moeder geeft de meest bizarre gezondheidsadviezen die je maar kan bedenken, en het grappige is dat ze heilig overtuigd is van de werking ervan. Die adviezen zijn meestal terug te brengen tot de eerste en belangrijkste: neem een glas water.
Mijn moeder praat graag en heel veel. Soms blijft ze praten terwijl er niemand meer luistert. Soms begint ze weer over het onderwerp dat we een kwartier eerder al afgesloten hadden, want ze had er toch nog iets over te zeggen.
Mijn vader moet altijd, ik zeg atlijd, om haar lachen. Wat ze ook doet, hij ligt te schuddebuiken op de bank. Da’s toch heerlijk, zo’n huwelijk?!
Mamsie, je bent fantastisch!
Ode aan Esther
Esther is mijn zusje. Ze is lief.
Esther was vroeger nog liever. Op haar vijfde had ze bovenbenen als een profvoetballer en haren als een engeltje.
Als we om haar lachten, ging ze huilen. Als we na het eten aan tafel eindigden met het liedje: ‘Vader wij danken U, Vader wij danken U, Hemelse Vader wij danken U’, ging ze huilen. Als we ‘Michael row the boat ashore’ zongen, ging ze huilen.
Nu huilt ze alleen nog als ze heel hard moet lachen. En Esther moet heel vaak heel hard lachen. Het meeste om haarzelf. Ze ligt helemaal in een deuk als ze alleen in de auto expres heel hard en zo vals mogelijk meezingt met een liedje. Of als ze de mailtjes terugleest die ze allemaal verzonden heeft. Of als ze in een lenige bui haar lichaam in onmogelijke bochten wringt, haar orientatie totaal kwijtraakt en uiteindelijk met haar hoofd tegen een muur aanknalt.
Maar dat is goed, lachen om jezelf. Dan hou je van jezelf! En als je om jezelf kan lachen, heb je altijd wat te lachen, want je bent er altijd bij.
Dit is een ode aan Esther, mijn jongste zusje, die altijd huilt als ze lacht.