Zucht
Ik weet het, na zo’n oorverdovende stilte van maanden heeft niemand behoefte aan een dergelijke noodkreet als hieronder.
Vat het maar niet te zwaar op.
Het is 1.13 ‘s nachts en ik had al uren moeten slapen. Op dit tijdstip staat mijn brein in slaapstand, en dan krijg je onderstaande taferelen.
Trek je er maar niets van aan. Alles komt goed.
Oproepjes
Jonge chr. vr. 34 jr. zkt. geloof i/d kerk
Door de tijd heen uit mijn vingers geglipt.
Kan niet zonder.
Grote beloning voor vinder.
Te koop aangeboden
392 boeken.
Trefwoorden: huiskerken, emerging church, doelgerichte gemeente, kleine groepen, simple church.
Moet snel weg, geen ruimte meer voor in mijn leven.
Uit 'Vergeetboek'
“Je moet er niet bang voor zijn.” Haar stem klonk streng.
“Nonna…” Het was veel meer dan angst.
“Als God jou wil gebruiken, dan zal Hij je gebruiken.”
Hij wist wiens kracht het was. Maar hij begreep er niets van.
Hij schudde zijn hoofd. Dat bestond niet. Daar had hij veel te veel voor gestreden en gerebelleerd. Maar was die strijd niet altijd veroorzaakt door een diepe hunkering in zijn binnenste? Gebruik mij Heer. Giet mij uit in deze lijdende wereld.
“Nu wordt het zichtbaar.” Ze haalde haar schouders op. “Nou en?”
Hij slikte moeizaam. “Maar nonna, hoe kan dat…werken, als ik zo’n mislukkeling ben?”
Ze schoot in de lach, sloeg haar handen samen voor haar borst en lachte nog harder.
Hij spreidde zijn handen. “Wat nou?”
“Zo”- ze wees met een priemende vinger naar hem – “werkt het juist.”
Amen
Vandaag is een gebed verhoord. Een heel specifiek gebed. Dat is fantastisch. Het is altijd weer een verrassing wat God doet voor ons mensen. Het gebeurt niet altijd, dat ons gebed verhoord wordt. Soms blijft het ijzingwekkend stil. Dan twijfel ik wel eens. Maar op een dag als vandaag sta ik verwonderd.
Goed nieuws wordt vaak overschaduwd door slecht nieuws. En slecht nieuws heb ik vandaag ook gehoord. Erg slecht nieuws over een meisje van 18 dat zo’n trap van een paard heeft gekregen tegen haar hoofd ze nu in zeer kritieke toestand in het ziekenhuis ligt, 72 uur afwachten of ze het haalt. Ik bid voor dit meisje. Bidden jullie mee?
Ik las een paar dagen geleden deze quote: “Bid alsof alles van God afhangt en werk alsof alles van jou afhangt.” Het harde werk hebben de artsen gedaan, de rest hangt van God af.
Need for Speed
Even kort.
Ik ben uitgeteld van 2 dagen feest. Gisteren was Sem jarig en vandaag had hij zijn partijtje. Ik zeg 1 woord, of nee 2: Bubble Jungle. Dan weet je wel genoeg. Ik ben gevloerd.
Ik heb niet meer hoeven doen dan te voorzien in liters en liters limonade en een frietje tussendoor. De verveling sloeg regelmatig toe, ook al zat mijn lieftallige moeder aan mijn zijde. Als ik me verveel ga ik rondjes draaien in mijn haar, en samengeklonterde, gehaarlakte plukken ontwarren.
Als je dat 4 uur lang achter elkaar doet, heb je aan het eind van de middag een hele vette kop. En droge, korrelige handen. Haha, sorry, ik moet nu zelf heel hard lachen om mezelf. Da’s ook erg. Het is eigenlijk te ranzig voor woorden, en ik deel het met heel de mensheid. Nou ja, 16 man is misschien realistischer. Het gaat om het principe.
We waren met twee auto’s. Peter voorop en mijn moeder en ik als lulletjes erachteraan. Wij verdwalen snel en weten nooit een weg, vandaar. Mijn maatje heeft aardig op het gas moeten trappen om bij te blijven. Mijn man rijdt als een achterlijke. Ik ben er zelf van geschrokken. Hij lijkt rustig, maar hij is een wandelende tijdbom! Een ongeleid projectiel! Een verdwaalde kogel. Ik dwaal af…
Ik schat in dat hij ongeveer voor 250 euro boete gehad zou kunnen hebben. Boete 1: gestructureerd 10 a 20 km. te hard rijden. Boete 2: expres de verkeerde richting aangeven. Boete 3: geen richting aangeven. Boete 4: niet handsfree bellen (oke oke, dat was mijn fout, ik belde even om te zeggen dat hij zich beter aan de regels moest houden).
We hebben het overleefd. Het was leuk. Ons ventje is blij. Ik ga naar bed.
Terugblik
Ik heb net een uur gespendeerd aan het lezen van een boeiend weblog. Mijn weblog.
Ik vind mezelf zo her en der best grappig. Helaas moet ik toegeven dat mijn humor in de loop der tijd achteruit gegaan is. Het begin was sterk, al zeg ik het zelf. Maar ik ben afgezwakt, achteruitgegaan, teruggelopen, van het pad geraakt en nog meer van dat soort termen.
Ik ben mijn humor kwijt, vrees ik. Kan geen grappige verhaaltjes meer maken van alledaagse dingen. Ik weet wel hoe het komt, hoor. Er is een hoop gebeurd in de tussentijd, minder leuke dingen. Rotdingen zeg maar. En die kunnen je lamleggen.
Maar ik heb goed nieuws voor u, u die zo volhardend doorgegaan bent met lezen, nooit opgegeven heeft en tot het einde toe volgehouden heeft. Mijn leven beweegt zich tegenwoordig weer langs een opgaande lijn. Het leven lacht me toe, ik ben blijer dan ooit, zit goed in mijn vel en heb niets te klagen.
En als het goed gaat, komt de humor ook vanzelf weer bovendrijven. Dus wachten we samen gewoon rustig af, gezusterlijk naast elkaar, zittend op een bankje, turend naar het water. Heb geduld, hij komt echt bovendrijven.
De zomertijd gaat straks in. Dus ik denk dat ik maar naar bed ga. Mijn wekker gaat namelijk om 2 uur, en dan verzet ik hem naar 3 uur. En ja, als je slaap onderbroken wordt precies in de nacht dat de zomertijd ingaat, dan breekt dat je behoorlijk op, kan ik je wel vertellen.